اف ای کاپ ۲۰۰۷

اف ای کاپ ۲۰۰۷

البته چلسی در این رقابت ها با قرعه کشی خوبی روبرو شده بود و در تمامی دیدارها در استمفوردبریج به میدان رفت.

مکلسفیلد حریف چلسی در دور سوم این رقابت ها بود که با باخت ۶-۱ ورزشگاه را ترک کرد، پس از آن گل های شوچنکو، دروگبا و میکل نیز پیروزی ۳-۰ مقابل ناتینگهام فارست را برای آبی های لندن به ارمغان آورد.

نوریچ نیز با باخت ۴-۰ ورزشگاه استمفورد بریج را ترک کرد، با این حال بازی مقابل تاتنهام از حساسیت زیادی برخوردار بود و پس از تساوی در بازی نخست سرنوشت تیم صعود کننده به بازی تکراری و ورزشگاه وایت هارت لین موکول شد.
شاگردان مارتین یول در بازی نخست ابتدا با گل دیمیتار برباتوف پیش افتادند با این حال لمپارد خیلی زود توانست کار را به تساوی بکشاند، با این حال حسام گالی به خوبی توانست از اشتباه خط دفاعی چلسی استفاده کند و گل دوم را برای تاتنهام به ثمر رساند و پس از آن نیز گل به خودی اسین کار را در ادامه برای آبی های لندن بسیار دشوار کرد.
با آغاز نیمه دوم و مصدومیت مدافع و کاپیتان با ارزش آبی ها جان تری ، بسیاری از طرفداران تاتنهام را  برنده این دیدار می پنداشتند، اما گل دوم لمپارد و پس از آن گل زیبای سالومان کالو بازی را به تساوی کشاند.
در بازی تکراری نیز آبی های لندن با گل ها شوچنکو  و شاون رایت فیلیپس که از زاویه ای بسته به زیبایی هر چه تمام تر به ثمر رسید در مقابل تک گل دقایق پایانی رابی کین که از روی نقطه پنالتی بود، موفق شدند تیم سخت کوش تاتنهام را از پیش روی بردارند.
بازی نیمه پایانی مقابل بلکبرن نیز در ورزشگاه اولدترافورد برگزار شد و لمپارد توانست در دقیقه ۱۶ بازی موفق به گلزنی شود، با این حال گل نیمه دوم جیسون رابرتز کار را در ادامه برای آبی ها دشوار کرد و بازی در انتهای ۹۰ دقیقه با نتیجه تساوی به اتمام رسید.
در وقت های اضافه نیز چلسی توانست کنترل توپ و میدان را در اختیار بگیرد و سرانجام میشائیل بالاک توانست توسط ارسال رایت فیلیپس موفق به گلزنی شود و پیروزی را به اردوی آبی ها تقدیم کرد.

آبی های لندن آخرین تیمی است که توانست در ورزشگاه ومبلی قدیم، قهرمانی در رقابت های اف ای کاپ را در سال ۲۰۰۰ و با پیروزی مقابل استون ویلا کسب کند و از سوی دیگر نخستین تیمی است که در ورزشگاه ومبلی جدید در سال ۲۰۰۷ و با پیروزی ۰-۱ مقابل منچستر یونایتد قهرمانی در این رقابت ها را جشن بگیرد.

از آنجایی که این نخستین بازی مهمی بود که در ورزشگاه جدید انجام می شد، پیش از آغاز بازی مسئولین اتحادیه فوتبال انگلستان مراسم آغازین با شکوهی را ترتیب داده بودند که طی آن از اسطوره هایی مانند رون هریس،  دنیس وایز  و  مارسل دسایی که سابقه قهرمانی در این رقابت ها را داشتند تجلیل شد.

برخلاف نتیجه نهایی، بازی دو تیم بزرگ انگلستان بدون هیجان خاصی دنبال شد و تماشاگران از دیدن یک بازی فوتبال زیبا محروم بودند.

خوزه مورینیو مجبور شد به دلیل مصدومیت های فراوان خط دفاعی مایکل اسین را که یک هافبک دفاعی تخصصی بود را در کنار جان تری در مرکز خط دفاعی قرار دهد، اما بازیکن ارزشمند غنایی چلسی به خوبی توانست با وظایف جدید خود تطابق پیدا کند. پائولو فریرا  نیز دیگر به خوبی توانست با کنترل هم وطن خود کریستیانو رونالدو ارزش های خود را به اثبات رساند.

ارین روبن که در ابتدای نیمه دوم جایگزین جو کول شده بود، به خوبی به حملات تیم چلسی طراوت بخشید و درحالی که وین رونی و دروگبا هر دو بازی تأثیرگذاری را به نمایش گذاشته بودند، بازی در نهایت با نتیجه بدون گل مساوی به پایان رسید و وقت های اضافه تعیین کننده تیم قهرمان بود.

در نهایت گل دیدیر دروگبا در دقیقه ۱۱۶ که با همکاری فرانک لمپارد به ثمر رسید، پیروزی را برای آبی های لندن به ارمغان آورد و مهاجمان چلسی سرانجام توانستند دروازه ادوین ون در سار  را باز کنند و به این ترتیب به دومین جام قهرمانی خود پس از فتح لیگ کاپ دست پیدا کنند.