هر آنچه از کریستین پولیسیچ نمی دانیم

کریستین پولیسیچ در مصاحبه ای با وب سایت رسمی باشگاه چلسی در خصوص گذشته و زندگی شخصی اش صحبت کرد.

به گزارش کانون رسمی هواداران چلسی در ایران، کریستین پولیسیچ که زمستان گذشته با چلسی قراردادش را امضا کرد، اکنون در تیم ملی آمریکا همراه تیم کشورش به سر می برد در مصاحبه ای با وب سایت رسمی باشگاه چلسی شرکت کرده و ناگفته هایی را بیان کرده است که به شرح زیر است:

تا آنجا که یادم می آید اولین بار در خانه یمان در پنسیلوینیا ورزش را شروع کرد. من یادم می آید که پدرم درون دروازه می ایستاد. من گلهایی برای خودم می زدم و می خواستم با توپ های کوچک به پدرم گل بزنم و این اولین چیزی است که یادم می آید، شوت می زدم فقط. من یک جوریایی به ورزش علاقمند بودم، فکر می کنم مانند هر بچه آمریکایی بودم و از همه ورزش ها لذت می بروم، اما به فوتبال برگشتم.

من فوتبال را تا یادم می آید بازی می کردم و باید خیلی جوان بودم وقتی که بازی می کردم. همه مردم پدر من را که حرفه ای فوتبال بازی می کرد می شناختند و مادم هم در سطح دانشگاهی بازی خوبی می کرد. آخرین بازی حرفه ای پدرم زمانی بود که من بچه بودم، آن آخرین لیگ او بود. من بدنیا آمده بودم اما یادم نمی آید و فقط نوار های آن را دیدم.

یادم می آید که شوت زدن های بچه گانه را بازی می کردم اما چیزی نبود که برای تیم طراحی شده باشد، سپس شروع کردم با تیمی که پی ای کلاسیک نام داشت بازی کنم. مطمئن نیستم که چه رده سنی بود اما من هفت یا هشت سالم بود.من در واقع برای مدرسه ام در آمریکا و زمانی که در تیم باشگاه بودم، بازی نمی کردم. لیگ مدارس جایی بود که من برای مدرسه بازی کردم.

پدرم برای زمان زیادی مربی من بود اما بیشتر از آن مربیان من در پی ای کلاسیک بودند که با من کار می کردند، من هنوز با خیلی از آنها در ارتباط هیتم. یکی از آنها استیو کلین و دیگری الکس نام دارد که یکی از مربیان محبوب من در جوانی بود.

در تمرینات گذشته یادم می آید که تیم مورد علاقه خود در جام جهانی را قبل از نتیجه انتخاب می کردیم و مردم خیلی اتفاقی تیمی را انتخاب می کردند، چرا که یک سرگرمی بود. دریبل زدن با توپ همیشه جزو بزرگی از بازی من بوده است، چیزهایی بوده که با دیگران درباره اینکه در چه چیزی خوب هستی، صحبت می کردم که احساس خوبی می داد.من با دریبل کردن در تمرینات بزرگ شدم، چیزی بود که برایش تلاش می کردم. من همیشه بازیکن هجومی بوده ام، بازیکنی که دوست دارد در پست های هجومی باشد.

امیدوارم زمانی که در لندن زندگی می کردم را یادم بیاید زمانی که من هفت بعد بود اما یادم می آید که برای بارکلی بازی می کردم و عاشق آن بودمم و از هر روزم در مدرسه لذت می بردم، می خواستم به زمین بروم با آن بچه ها بازی کنم، به سختی می شناختمشان اما دوست داشتم هر روز برای ساعت هایی بازی کنم.

فکر می کنم در سن کم خوب بودم، اما من یک سال بخصوص را یادم می آید، ۱۷ سالم بود، زمانی که ما برزیل را شکست دادیم، با تیم ملی در تورنمنتی آنها را شکست دادیم، وقتی بود که من واقعا احساس کردم که در بازی چیزهایی را بدست خواهم آورد، من واقعا احساس اعتماد به نفس داشتم.

دورتمند اولین محیط حرفه ای بود که در آن بودم، من در آمریکا در آکادمی بودم که گام بزرگی برداشتم، من همیشه به تاریخ باشگاه دورتمند اطلاع داشتم و اطمینان داشتم که آنجا برای بازیکنان جوان چطور هستند، احساس می کردم که شانس فوق العاده ای برای من بوده است. من نمی توانستم باور کنم که چقدر سریع آنجا توانستم کارم را انجام بدهم، آنها به من اطمینان داشتند و من خیلی خوشحال هستم.

۱ نظر
  1. علی مظاهری گفت

    شمارش این فصل چنده؟

ارسال پاسخ

ایمیل شما برای دیگران نمایش داده نخواهد شد