این روزها شایعات فراوانی در مورد لوکاکو شنیده می شود، ولی شکی بزرگ در مورد کیفیت او وجود دارد، آیا این شک و شبهه درست است؟

به گزارش کانون رسمی هواداران چلسی در ایران، دنی مورفی، کارشناس برنامه تلویزیونی مچ آف د دی در مطلبی نظر خود را راجع به مهاجم اورتون، روملو لوکاکو عنوان کرد که بدین شرح است.

مهاجم اورتون، روملو لوکاکو می تواند یک تصمیم گیری بزرگ در تابستان پیش رو داشته باشد.

او بازیکنی فوق العاده است که گل های زیادی می زند ولی هنوز هم در حال یادگیریست و زیر نظر مربی مناسب و بازیکنانی بهتر، قرار است بهتر شود، سوال اینجاست که در چه تیمی؟

اورتون باشگاهی جاه طلب و بستری فوق العاده برای لوکاکو جهت ادامه رشدش می باشد ولی اگر یک تیم حاضر در لیگ قهرمانان برای خریدش وارد عمل شود و به او تضمین کند که انتخاب اول خط حمله خواهد بود، برای ماندن او در اورتون چندان شانس و صحبتی باقی نمی ماند.

یک اگر بزرگ در این راه وجود دارد، چون ۶۰ میلیون پوند ارزش گذاری شده است ولی همین حالا هم شایعات زیادی پیرامون لوکاکو شنیده می شود.

باشگاهی که به شکلی واضح جدی ترین خریدار اوست، چلسی، باشگاه سابق لوکاکوست، اگر مجبور شوند کوستا را بفروشند.

لوکاکو قبلا اعلام کرده بود که قراردادش را با اورتون تمدید نخواهد کرد و اگر در پایان فصل از چلسی پیشنهادی دریافت کند، بدون هیچ تعلل و فکری باید آن را قبول کند.

او مهاجم اصلی چلسی خواهد شد، در لیگ قهرمانان بازی خواهد کرد و برای قهرمانی در لیگ می جنگد، آن هم در تیمی که موقعیت های زیادی برایش ایجاد می  کند، این دقیقا همان چیزیست که لوکاکو می خواهد.

چیزی که او نمی خواهد، چسبیدن به نیمکت ذخیره هاست. برای مثال اگر زلاتان ایبراهیموویچ قراردادش را تمدید کند و یونایتد برای خرید لوکاکو وارد عمل شود، با خودش فکر خواهد کرد که چرا باید به این تیم بروم و هر هفته بازی نکنم؟

هر باشگاهی که باشد،‌ اگر لوکاکو در آن جا ۴۵ بازی کند، ۲۵ گل بزند و یک جام هم بگیرد، تصمیم درست را گرفته است. اگر نه،‌ سپس همه می گویند که یک سال دیگر باید در اورتون می مانده  چون قطعا در آن جا بازی می کرد و آمارش حتی بهتر هم می شد.

او باید ببیند که چه کسی خواهانش است، باید با آن ها در مورد نقشش در تیم صحبت کند و تصمیم بگیرد. گاهی اوقات به عنوان یک بازیکن سخت است که فهمید چه انتخابی درست است، ولی این شرایط بدی برایش نیست! واقعا نیست!

لوکاکو با ۲۱ گل زده آقای گل لیگ است ولی بازی کند او هنوز هم وقتی که منتقدین می خواهد ببیند که او چقدر خوب است، مورد انتقال قرار می گیرد. لمس توپ او خوب است، بله، می تواند بهتر شود ولی مهاجمین زیادی وجود ندارند که در بازی تیمی خیلی خوب باشند. کوستا هم گاهی اوقات محو می شود و شاید هری کین، مهاجم تاتنهام از این نظر بهتر از بقیه باشد.

در کنار بالا بردن آگاهی و حواس، لوکاکو می تواند روی این مسئله تمرین کند. هرچه تیمی که برایش بازی می کنی بزرگ تر باشد، مدافعین حریف منسجم تر و جسورانه تر بازی می کند و فضای کمتری نسیب شما خواهد شد! این یک قانون است. ولی لوکاکو هنوز جوان است، ماه بعد ۲۴ ساله می شود و این مسائل قسمت هایی از بازی هستند که می توانید آن ها را بهبود بخشید. با بالا رفتن سن شما این پیشرفت حاصل نمی شود. این پیشرفت از بازی کردن با بازیکنان بهتر که در فواصل کوتاه به شما توپ ها و موقعیت های با کیفیت تری می دهند، بدست می آید.

اصلی ترین مشخصه او به عنوان یک مهاجم، قابلیت گلزنی اوست. با پای راست، چپ و سر! این یک موهبت است و او اینقدر از این نظر خوب است که دیگر بخش های بازیش به عنوان نقطه ضعف به چشم نمی آیند و جای نگرانی برای باشگاه خریدار او نیست.

چیز دیگری که در مورد لوکاکو شنیده می شود این است که مقابل تیم های بزرگ خوب کار نمی کند و این که اکثر گل های او برابر تیم های پایین جدولی بوده است. نکته اینجاست که این مشخصه تمام مهاجمین لیگ برتر است و دلیل منطقی پشت آن است.

وقتی اورتون مقابل تیم های بزرگ بازی می کند مالکیت یا موقعیت های چندانی نمی تواند داشته باشد و همچنین لوکاکو برابر مدافعین بهتری هم بازی می کند. او ماه گذشته به تاتنهام گل زد ولی قرار نیست که به وایت هارت لین برود و برای یان ورتونگن و توبی آلدرویلد همان اندازه که وقتی به استادیوم آف لایت می رود و مقابل خط دفاع بی اعتماد به نفس و ضعیف ساندرلند قرار می گیرد، مشکل ساز شود.

وقتی می توان این انتقاد را کرد که شما در یک تیم تاپ بازی می کنید و مقابل دیگر تیم های قدر گل نمی زنید. ولی قضاوت در مورد لوکاکو سخت است چون زیاد مقابل تیم های بزرگ  در حالی که قدرت تیم خودش هم با آن ها برابر باشد، بازی نکرده است. این موقعیتیست که برای مثال چلسی برایش ایجاد خواهد کرد، تیمی که در هر بازی موقعیت های زیادی می سازد، حال حریف هرکه می خواهد باشد. داشتن جاه طلبی برای بازی در چنین تیمی هرگز اشتباه نیست، در حقیقت کاملا طبیعیست.

عدم تمایل لوکاکو به تمدید با اورتون خیلی راحت رسانه ای شد و این باعث شده که وقتی بازی می کند مردم با این نگاه بازیش را ببیند که خوشحال نیست یا اهمیتی به اورتون نمی دهد. فکر نمی کنم این مسئله وجود داشته باشد و با ادعاهایی که می گویند در تساوی برابر یونایتد در الدترافورد به اندازه کافی تلاش نکرد، موافق نیستم.

بحثی که لوکاکو با اشلی ویلیامز داشت از جایی شروع شد که ویلیامز به نظر می رسید از او خواسته که بیشتر توپ را دنبال کند. پس از این که چند دفع توپ دقیقا در جاهایی از زمین فرود آمدند که لوکاکو اصلا نزدیک به آن نبود، او می خواست که مهاجم بلژیکی در سراسر زمین حضور داشته باشد. باید در دفاع از لوکاکو گفت که کاری از دستش بر نمی آمد، خصوصا این که اکثر توپ هایی که برایش انداخته می شد بسیار بد و بی کیفیت بودند. تنها کاری کی می شود در این شرایط کرد، پرس از جلوست. آمار و ارقام اثبات می کنند که لوکاکو برای تیمش تلاش کرده است. لوکاکو برابر هال سیتی ۸.۶ کیلومتر دویده، ۵۰ بار استارت زده و اورتون در تاریخ ۱۸ مارس ۴-۰ این بازی را می برد که دو گل را هم لوکاکو می زند. ۳۶ بار لمس توپ داشته و ۶ شوت زده که ۴ تای آن ها در چارچوب بوده است. سه شنبه برابر یونایتد ۴۷ لمس توپ داشته، هیچ کدام از ۵ شوتش در چارچوب نبوده ولی نکته اینجاست که ۸.۷۷ کیلومتر دویده و ۵۸ استارت هم زده است.

بله او برابر یونایتد چند بار توپ را به سادگی از دست داد ولی از نظر دوندگی و جنگندگی برای تیم، مثل تمام بازی هایی که از او به عنوان ستاره میدان یاد شده و گل زنی کرده، بازی می کرد. او با ویلیامز جدالی داشت، ولی برای همه بازیکنان چنین مسائلی بار ها پیش می آید و چیز خاصی نیست. بعد از همه تنش ها یک دست دادن کوتاه و در آغوش کشیدن یک دیگر رخ می دهد، سپس همه چیز خوب است! شوکه کننده است که اگر لوکاکو و ویلیامز نهایتا در تمرین روز بعد از بازی این کار را نکرده باشند. مهم نیست حق با چه کسی بوده، ولی واکنش لوکاکو را مثبت می دانم. برای او تیم اهمیت دارد و می خواهد برای تیمش خوب بازی کند. اینگونه شور و هیجان های فوتبال بخشی از بازی هستند و هیچ جای نگرانی برای اورتون یا هر خریدار احتمالی او نخواهد داشت.