چلسی ۰-۱ منچستر سیتی

منچستر سیتی-چلسی
3

چلسی پس از برد مقابل اتلتیکو مادرید در روزی که بسیار خسته به نظر می‌‌رسید با ارائه نمایشی ضعیف مقابل منچستر سیتی در لیگ برتر در ورزشگاه استمفورد بریج با نتیجه ۱-۰ مغلوب شد.

به گزارش کانون رسمی‌ هواداران چلسی در ایران، آبی‌ پوشان لندنی با ترکیب کورتوا، آزپلیکویتا، رودیگر، کیهیل، کریستینسن، کانته، باکایوکو، هازارد و موراتا به این دیدار پا گذاشتند.

در دقیقه ۳۵ و زمانی‌ که چلسی پا به پای منچستر سیتی حمله می‌‌کرد آلوارو موراتا با مصدومیت زمین مسابقه را ترک کرد تا چلسی از این دقیقه به بعد هدف مشخصی‌ در نوک حمله نداشته باشد.

در نیمه دوم هم نمایش چلسی چندان چنگی به دل نزد و منچستر سیتی سوار بر بازی بود و حتی توانست چندین و چند بار به دروازه چلسی نزدیک شود.

در دقیقه ۶۷ حملات متعدد منچستر سیتی بالاخره جواب داد و این تیم توسط کوین ده‌ بروین با یک ضربه محکم از پشت محوطه جریمه به گل رسید.

در ادامه چلسی تلاش کرد تا کار را به تساوی بکشاند اما بی‌ فایده بود و این تیم دومین شکست خانگی این فصل خود را متحمل شد.

۳ نظر
  1. فابرگاس گفت

    بازی خوبی نبود.سیتی با روحیه کامل اومد تو زمین و چلسی با یه روحیه معمولی.مصدومیت موراتا و تعویض عجیب ویلیان هم مشخصا عجیب بود و معلوم بود روز روز کنته هم نیست حتی.خیلی مفت از دست دادیم این امتیاز خساس را و حالا ۶تا عقبیم.
    کاش حداقل یه بازی پرگل و هیجانی میدیدیم,اینطور گل نزدن خیلی بده….

    بااین حال چلسی امسال را خیلی دوس دارم و میتونیم جبران کنیم,کاش موراتا برگرده و کاش کاش کاش یورنته را خریده بودیم…

  2. پوریا میرشاهی گفت

    ۳۰اُم سپتامبر ۲۰۱۷، ساعت ۱۷:۳۰ بازی هفته (Mach Of The Week) بین منچستر سیتی و چلسی در استادیوم خانگی چلسی، استمفوردبریج در شهر لندن برگزار شد. شوربختانه بازی بر خلاف تمام پیشبینی ها و رأی های هوادارن و طرفداران چلسی با برتری مطلق سیتیزن ها، و در پایان با برد 1-0 آن ها به پایان رسید. تمامی آمار بازی، از مالکیت توپ گرفته تا تعداد پاس صحیح و تعداد پاس ها و… دوبرابر به نفع سیتی بود. اما چرا تیمی که اتلتیکو مادرید را در خانه ی خودش زمین گیر کرده بود و سبک بازیش را بر آن ها که یکی از بهترین ها در جهان هستند تحمیل کرده بود، نتوانست بازی موفق و شایسته ای را در مقابل سیتی انجام دهد؟
    شاید دم دستی ترین و ساده ترین جواب خستگی بازیکنان در یک هفته ی پرفشار باشد؛ اما همانطور که خود کونته بدان اشاره کرد خستگی بهانه ی خوبی برای باخت نمی باشد. هرچند وی نیز تأکید کرد که بی تأثیر نبوده است. اما مگر سیتیزن ها چه مقدار کمتر از ما فشار بازی ها را در هفته ی گذشته تجربه کرده بودند؟ نکته ی اساسی همان است که در بالا به آن اشاره شد: تحمیل سبک بازی بر حریف؛ یعنی همان کاری که ما با اتلتیکو انجام دادیم. ما دیشب برابر تیمی به میدان رفتیم که بهترین مربی دنیا (به اعتقاد من) هدایتش را بر عهده داشت؛ یک مربی مؤلف. پپ به خوبی افکار و ایده های کونته را خوانده بود. سیستم تیمش را آن طوری چیده بود که تاکتیک های کونته بی اثر شوند. به عنوان مثال دلف به خوبی از عرض دادن بازی به وسیله ی هازارد جلوگیری می کرد. و این یعنی کونته نیاز به خلاقیت بیشتری دارد.
    اما اجازه دهید کمی به نقاط ضعف و قوت خودمان بپردازیم. کونته با گذاشتن آزپی در یه خط جلوتر مرا شگفت زده کرد. یعنی بهترین تصمیم دفاعی را اخذ کرده بود. به کارگیری موزس و زاپاکوستا که تمایل به نفوذ بیشتری دارند بین هافبک ها و مدافعین خلاء ایجاد می کرد. اما همین تاکتیک، شمشیر دولبه ای بود که شوربختانه آن سوی ناخوشایندش را به ما نشان داد. تاکتیک اول دفاع؛ همان چیزی که اتلتیکو از خود دربرابر ما نشان داده بود. اما این کافی نبود.
    برای این منظور تیم نیاز به مدافعان و هافبک دفاعی کناره هایی با سرعت بالا داشت. چیزی که در تیم ما یک نقطه ضعف به شمار می آید. در بین تمام مدافعان آزپی و لوییز از سرعت نسبتاً بهتری نسبت به بقیه مدافعان دارند. توجه کنیم که اینجا ما فقط از سرعت صحبت می کنیم نه بقیه فاکتورهای یک مدافع خوب، که در این صورت مدافعی مانند کریستینسن جوان مدافعی بسیار خوب محسوب می شود. دلیل این امر نیز به اعتقاد من نداشتن عناصر مناسب توسط کونته بود. و منظور از عناصر بازیکنان مناسبی که کونته به آن ها احتیاج داشت، است. صرف خرید باکایوکو، رودیگر و موراتا آیا تمامی خلاء های تیم پر شدند؟ کیهیل تنها به دلیل انگلیسی بود و به طبع آن کائیتان شدنش در زمین حضور دارد. درصورتی که به هیچ عنوان مدافعی در حد کلاس جهانی نیست. او را با واکر یا جونز مقایسه کنید! قدرت رهبریش چطور؟در تمامی بازی ها این لوییز بود که شخصیت یک رهبر و کاپیتان را از خود نشان می داد. حتی بازیکنانی مانند آلونسو و آزپی، فقط خوب هستند، خوب. و نه در حد و اندازه های کلاس جهانی. موراتا تک ستاره ی نوک حمله ی ماست و تنها ستاره ای که او را همراهی می کند هازاد دوست داشنتیست. پدرو خیلی خوب است، اما قطعاً یک ستاره نیست. باتشوایی و ویلیان خیلی معمولی هستند. حال این نقاط ضعف را که ماحصل کم کاری مدیران و مسئولین در امر خرید بازیکنان هستند، مقایسه کنید با سیتی و یا حتی یونایتد. سیتی با استفاده از دلارهای بی حد و حساب نفتی شاهزاده ی اماراتیش (مالک سیتی) تمامی عناصر دلخواه پپ را فراهم کرد؛ به هر قیمتی. اما ما چه؟ مگر آبراموویچ پنجاه و چهارمین فرد ثروتمند دنیا نیست؟ پس چرا قادر به خرید بازیکنان مد نظر کونته نبودند؟ چرا به سادگی بازیکنانی مثل یورنته و لوکاکو هایجک شدند؟ و یا اینکه بازیکنانی مانند سندرو و… با وجود اینکه ما نتنها قهرمان، بلکه بعد از یونایتد پر افتخارترین تیم لیگ برتر (و نه لیگ دسته یک قدیم) هستیم برایما به اصطلاح ناز آوردند؟
    جواب را سیستم مدیریت دیکتاتور مؤابانه ی آبراموویچ باید جست. که البته با توجه به ملیتش که روس می باشد امری خیلی غیر عادی نیست. دیدگاه های آبراموویچ علی رغم داشتن آکادمیی بسیار قوی هیچگاه بر روی رشد و پرورش و سپس استفاده از آن ها متمرکز نبوده و باید قبول کنیم که متمرکز هم نخواهد شد. نتیجه این می شود که چلسی هیچگاه سبکی مختص به خودش را نخواهد داشت. مانند آن چیزی که بارسا ساخت و در حال حاضر رئال درحال ساختش است.
    سخن کوتاه کنیم، تمامی عوامل بالا دست به دست هم می دهد تا ما این فصل نگران دفاع از مقاممان باشیم، نگران نتایج تیممان مقابل تیم هایی چون پی اس جی، بارسا و رئال باشیم. اما تنها یک نکته باقیست: ما هوادار و طرفدار تیممان هستیم. همانگونه که در استادیوم با صدای بلند می گوییم لندن آبیست، خون ما آبیست، چون نام ما چلسیست. نام ما چلسیست نه آرسنال که مدام بنر ونگر آوت در دست گیریم. ما در زیر نور خورشید و ماه، در زیر باران و برف با برد تیممان خوشحالی می کنیم و از باختش ناراحت می شویم، اماهیچگاه دست از طرفداری و هواداری و تشویق و حمایت تیممان نمی کشیم.

  3. ناشناس گفت

    0.5

ارسال پاسخ

ایمیل شما برای دیگران نمایش داده نخواهد شد