پیش به سوی جام جهانی: کابایرو

0

کابایرو نشان داده است که یک بازیکن می تواند حتی در سال های پایانی دورانی بازیکنی اش، راهی جام جهانی شود.

به گزارش کانون رسمی هواداران چلسی در ایران، ویلی کابایرو سنگربان چلسی و تیم ملی آرژانتین که تنها چند هفته پیش از شروع جام جهانی توانست اولین بازی ملی اش را برای کشورش انجام دهد، با مصدومیت سرجیو رومئو، حالا به عنوان دروازه بان اول تیم ملی آرژانتین شناخته می شود.

شاید انجام اولین بازی ملی در ۳۶ سالگی اتفاق معمولی نباشد، اما کابایرو نا امید نشده و توانست در سالهای پایانی فوتبالش، به تیم ملی و جام جهانی برسد.

او در این خصوص گفت:”بعد اینکه من بهترین فصلم را در منچستر سیتی سپری کردم به چلسی آمدم اما از آن لذت بردم. من درگیر بازیهای ملی نبودم. تنها چند ماه است که اینطور شده و وقتی که اولین بازی ملی ام را انجام دادم احساس فوق العاده ای برای من و خانواده ام بود.”

وی ادامه داد:”از آن زمان به بعد من سعی کردم که سخت کار کنم و از این فرصت برای رسیدن به جام جهانی استفاده کنم، و زمانی که اخبار را شنیدم و متوجه شدم که به جام جهانی می روم، احساس خارق العاده ای داشتم.”

او گفت:”وقتی که بچه بودم رویای رفتن به جام جهانی با تیم ملی آرژانتین را داشتم. این رویا وقتی که در جام جهانی زیر ۲۰ ساله ها بودم به نوعی به تحقق پیوسته بود، اما این جام جهانی متفاوت است و برای هر بازیکنی مخصوص

است. نمی توانم صبر کنم تا در روسیه بازی کنم.”

کابایرو گفت:”ما بازیکنان خوب زیادی در ترکیب داریم که به ما اعتماد به نفس می دهد، واضح است که ما لیونل مسی را داریم، اما ما بازیکنانی چون گونزالو هیگواین، پائولو دیبالا، انجل دیماریا را داریم که می توانند بازیهایمان را ببرند. اما مهم ترین چیز این است که ما تیمی فوق العاده از بازیکنانی فوق العاده داریم و باید همیشه به طور تیمی کارکنیم.”

سنگربان چلسی اضافه کرد:”ما همچنین بازیکنانی چون نیکولاس اوتامدنی، فدریکو فازیو و خاویر ماسچرانو را داریم. ما در کار دفاعی خیلی سخت کار می کنیم، باید روحیه تیمی خوبی داشته باشیم و برای دیگران سخت کوشی کنیم، این کلید رسیدن به موفقیت است.”

کابایرو درخصوص اولین خاطره اش از جام جهانی نیز گفت:”اولین خاطره من مربوط می شود به تماشای جام جهانی مکزیک ۸۶، جایی که آرژانتین قهرمان مسابقات شد. برای کشور فوق العاده بود اما من واقعا از آن لذت چندانی نبردم چرا که فقط ۵ سالم بود. پس کاملا متوجه نشدم که چه اتفاقاتی افتاده است. چهار سال بعد در ایتالیا ۹۰، بیشتر لذت بردم چرا که همه بازی ها را دیدم. وقتی در فینال به آلمان باختیم خیلی گریه کردم اما می دانستم که می خواهم یک فوتبالیست حرفه ای شوم. من این رویا را داشتم که روزی می توانم جای آن بازیکنان باشم. من در تمام روزها سخت کار کردم تا خدا پاداشتم را بدهد، شکر می کنم که بالاخره فوتبالیست شدم و می توانم در جام جهانی برای کشورم بازی کنم.”

ارسال پاسخ

ایمیل شما برای دیگران نمایش داده نخواهد شد