فتح مونیخ به روایت فرانک لمپارد

هشت سال پیش در چنین شبی چلسی موفق شد یکی از تاریخی ترین قهرمانی هایش را در مونیخ جشن بگیرد.

به گزارش کانون رسمی هواداران چلسی در ایران، هشت سال پیش در چنین روزی چلسی در مرکز آلمان و در شهر مونیخ، توانست در برابر بزرگترین و پر افتخار ترین تیم این کشور و در ورزشگاه خانگی آنها، جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را تصاحب کند.

بعد از یک شکست نا به حق در فینال ۲۰۰۸ مسکو و واگذار کردن بازی در مقابل یونایتدی که در حد و اندازه های قهرمانی نبود، نسل طلایی چلسی خوب می دانست که این آخرین فرصت آنها برای نشستن روی سکوی قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا با پیراهن چلسی و حتی به عنوان بازیکن خواهد بود، اتفاقی که بایرن مونیخ را قربانی اش کرد.

فرانک لمپارد در آن بازی در غیاب جان تری که به دلیل اخراج در بازی نیمه نهایی در برابر بارسلونا محروم بود، بازوبند کاپیتانی تیمش را بسته بود و توانست با کمک تجربه دیگر همبازی هایش چون چک و دروگبا، اتفاقی که سالها آبراموویچ و هواداران چلسی منتظرش بودند را به ارمغان بیاورند.

لمپارد که حالا سرمربی چلسی است، در خصوص آن شب رویایی در مونیخ گفت:”بی شک آن بهترین شب در زندگی فوتبالی من بوده است، آن شب فقط شگفت انگیز بود، برای سال های زیادی ما سعی کردیم که قهرمان لیگ قهرمانان شویم اما در فینال و نیمه نهایی های زیادی شکست خورده بودیم و چون تیم سنش زیاد شده بود، حس می کردیم که این شانس آخر ماست.”

وی ادامه داد:”سال سختی داشتیم، الآن که به آن زمان نگاه می کنم، شما باید داستان را باور داشتید، ما در لیگ خیلی خوب نبودیم، مشکلاتی داشتم، در برابر ناپولی (در باری یک شانزدهم) مشکل داشتیم و به نظر می رسید که ما زود حذف شده بودیم، در برابر بارسلونا هم توانستیم موفق شویم، در سالی که زیبا ترین سال تاریخ چلسی بود، پلان های متفاوتی وجود داشت. ”

ماجرای خطرناک چلسی زمانی شروع شد که آندره ویلاس بواس  قبل از سفر به ناپولی تصمیمات جسورانه ای گرفته بود، تصمیماتی که تیم را رو به شکست هدایت کرد و در نهایت به جدایی این مربی جوان ختم شد.

لمپارد گفت:”سخت بود و من الآن (بعد از سرمربی چلسی شدن) این کار را می کنم، می فهمم که برای مربی خیلی سخت بود چرا که شرایط، شرایط سختی بود. من به طور منظم در ترکیب چلسی بوده ام، اما به یکباری از ترکیب خارج شدم، اشلی کول هم در آن شب بازی نکرد که من را کمی مایوس کرد.”

سوپر فرانک اضافه کرد:”ما در تیم ثبات خوبی داشتیم و وقتی که هسته تیم تغییر کرد ما کمی با آن نگران شدیم، وقتی به بازی رفتیم می توانید ببینید که این شیوه جواب نداد، آن هم در جو سخت آنجا (ورزشگاه ناپولی)، ما خیلی ثبات نداشتیم و آن را در چند هفته بعد از آن هم نشان دادیم.”

بازی برگشت در مقابل ناپولی سه هفته بعد بود، زمانی که روبرتو دیمتئو، دستیار آندره ویلاس بواس و بازیکن سابق آبی پوشان لندن، سکان هدایت تیم را بر عهده گرفت و به عنوان مربی موقت موفق شد آبی ها را دگرگون کرده و در نهایت ناپولی را شکست دهند.

لمپارد گفت:”هر طرفدار چلسی می تواند بگوید که آن شب، در استمفوردبریج شب فوق العاده ای بود، روبی (دیمتئو) در آن مدت موقت فوق العاده بود، او با تمام بازیکنان به طور انفرادی صحبت می کرد و روحیه ای که ما می توانیم را در تیم احیا کرد.”

آن بازیکنان در سالهای گذشته نشان داده بودند که با حفظ روحیه برنده خود می توانند جلوی هر تیمی پیروز شوند. چلسی بعد از شکست ناپولی از سد بنفیکا گذشت تا در نیمه نهایی حریف بارسلونا شود، بارسلونایی که نمی دانست چطور جلوی شیرهای لندنی مقاوت کند. آنها در بازی رفت ۱-۰ شکست خوردند و در بازی برگشت و در نیوکمپ بازی ۲-۰ باخته را ۲-۲ کردند تا رامیرس و تورس گلهای فراموش نشدنی خودشان رابه ثبت برسانند.

لمپارد در خصوص آن بازی اینگونه گفت:”وقتی ما ۲-۰ و با ۱۰ بازیکن عقب بودیم، من فکر می کردم که آن شب می تواند بدترین شب فوتبالی من شود، فکر می کردم که نتیجه می تواند دو برابر شود، وقتی رامیرس قبل از نیمه اول گل زد، احساس ما را عوض کرد، من به او پاس دادم و فکر می کنم رد نیمه اول، اولین باری بود که وارد نیمه زمین بارسلونا می شدم.”

او گفت:”در نیمه دوم، ما خیلی سخت از محوطه ۱۸ قدم خود جدا می شدیم، شما نمی توانستیم با بازیکنی بروید چرا که اگر اینطور می شد اینیستا از شما عبور می کرد و شما فقط باید امیدوار بودید که حرکت بدن او را درست تشخیق دهید. ما چند لحظه ای داشتیم که توانستیم نفس بکشیم ولی واقعا سناریوی عجیبی بود.”

لمپارد اضافه کرد :”صحبت کردن راحت است اما وقتی می بینید که همه چیز در کنار هم قرار گرفته است و شما بازی را که نباید می بردید را برده اید، شروع به باور کردن می کنید، فرناندو تورس قبل از آن زمان های سختی داشت اما وقتی آن لحظه خاص را برای خودش ثبت کرد. احساس فوق العاده ای بود، بعد از بازی ما یک جشن بزرگ داشتیم چرا که نیمه نهایی بود اما ما این حس را داشتیم که می توانیم قهرمان باشم.”

چلسی اما به فینال رفت، در بازی ای که جان تری و ایوانوویچ به خاطر محرومیت نمی توانستند تیم را همراهی کنند، دو بازیکنی که از مهره های کلیدی خط دفاع آبی ها به شمار می رفتند، داویید لوئیز و گری کیهیل نیز هر دو مصدوم بودند و با آمادگی نصفه و نیمه در قلب دفاع بودند و البته حضور بازیکن جوانی چون برتراند در پست وینگر چپ، جایی که تا به حال بازی نکرده بود نیز از عجایب ترکیب چلسی در بازی فینال بود.

لمپارد در خصوص فینال مونیخ نیز گفت:”ما می دانستیم که به ما به عنوان تیم از ضعیف تر نگاه می کردند و می دانستیم که بازیکنان بزرگی را در اختیار نداشتیم، به طور مثال جان (تری) به عنوان کاپیتان و دیگر بازیکنان بزرگ. یادم می آید که روبی دیمتئو در صبح مسابقه و در جلسه قبل از بازی تصاویری از خانواده هایمان را نشان داد که برایمان یادداشت فرستاده بودند و آرزوی موفقیت کرده بودند. خب همه نشسته بودند و کمی اشک ریختند، احساسات پس از احساسات در اتاق بود و من فکر می کردم که این یک روش فوق العاده برای مدیریت تیم است.”

کاپیتان چلسی در آن بازی فینال، متعقد است که آن جلسه تنها دلیل قهرمانی آبی ها نبوده بلکه اثرگذار بودن بازیکنان بوده که نتیجه را به سود چلسی تمام کرده، بازیکنانی چون دیدیر دروگبا که یکی از اسطوره های همیشگی چلسی است.

وی گفت:”به عنوان تیم، ما چیزهایی درباره خودمان داشتیم، ما مبارزه خود را ادامه دادیم و واضح است که ما شاه (کینگ) را داشتیم، کسی که ساخته شده بود برای لحظات، دیدیر دروگبا. او در وقت مناسب کاری که در کل مدت حرفه اش انجام داد را تکرار کرد و یک ضربه سری زد که فکر نمی کنم هیچ بازیکن دیگری در دنیای فوتبال بتواند آن را گل کند، بعد از آ هم پنالتی قهرمانی را زد.”

او ادامه داد:”به طور خاص این را به یاد دارم که در فینال ها دیدیر دروگبا برای آن بازیهای بزرگ شخص متفاوتی می شد، در گرم کردن ها انگار در قفس بوده است و آماده مبارزه است، شما می توانید با دیدن توانایی هایش به این قضیه پی ببرید، او اعتماد به نفسش را داشت و اثرش را روی افراد کنارش می گذاشت.”

بعد از سوت پایان بازی و گذراندن ۱۲۰ دقیقه نفس گیر در مونیخ، دو تیم چلسی و بایرن خود را آماده ضربات پنالتی می کردند، جایی که چلسی خاطره خوبی از آن و در فینال مسکو نداشت، لمپارد که در روسیه هم گلزنی کرده بود، توانست دروازه مونیخ را با یک ضربه منطقی باز کند.

خود لمپارد در این خصوص گفت:”من واقعا مضطرب بودم، نویر در دروازه انگار بزرگ بود، او دستانش را باز می کرد تقریبا می توانست تیرک ها را لمس کند، من فکر کردم که او شاید به سمت راست برود، برای همین مستقیم به سمت صورتش می زنم و امیدوار بودم که حرکت کند. شخصا من هرگز هیاهوی شلوغی ها را حس نکردم، من فقط فشار آن موقعیت را احساس می کردم، آن لحظه کمی درباره خودم بود، در آن لحظه می خواهی برنده شوی، اما همچنین نمی خواهی کسی باشی که پنالتی را از دست داده. توضیح دادنش سخت است، من هم موفقیت داشته ام و هم شکست، این چیزی است که در بازنشستگی دلم برایش تنگ نمی شود.”

دیدیر دروگبا، آخرین پنالتی چلسی را زد تا سند قهرمانی آبی ها با امضای او ثبت شود.

لمپارد در توصیف آن لحظه گفت:”واقعا احساس می کردم آشوب شده است، چرا که سالها سعی کرده بودیم، روحیه ای که با این گروه داشته ام و حقیقت هایی که تقریبا ثبت شده است، همه در کنار هم بود، ما به سمت هواداران چلسی رفتیم و در آن گوشه بزرگترین میهمانی بود، روزها جشن گرفتیم. ”

اما حضور جان تری با لباس تیم در این جشن از اتفاقات به نام آن شب است که لمپارد این چنین در این باره صحبت کرد :”اگر یک نفر در باشگاه و در آن زمان بود که لیاقت آن لحظه را داشت جان (تری) بود، چرا که او به تنهایی تمام راه را جنگیده بود، وقتی ما در خانه مقابل بارسلونا بازی کردیم، او بود که بدنش را روی خط قرار داد تا ما بتوانیم ۱-۰ برنده شویم، وقتی که شاید ۳-۱ یا ۴-۱ شکست می خوردیم.”

لمپارد اضافه کرد:”جان کسی بود که سالهای سال تلاش کرده بود برای این قهرمانی، او از آکادمی آماده بود و عاشق این باشگاه است، فقط دنیای مدرن است و جامعه مجازی، مردم می خواهند درباره هرچیزی نظر بدهند، او کسی بود که کاپیتان ما بود و سعی می کرد سالها لیگ قهرمانان اروپا را ببرد، او می تواند هرچیزی که می خواهد را برتن کند.”

اما در انتها لمپارد از لحظه اهدای جام گفت:”شگفت انگیز بود، وقتی از پله ها بالا می رقتم و مالک باشگاه کسی که صورت باشگاه را عوض کرده است را دیدم، دیدن چهره او حس فوق العاده ای بود، من سعی کردم جام را بالای سرم ببرم اما همه دور من بالا و پایین می پردیند، اگر من دوباره به آن زمان برگردم، من همه از راه کنار می زنم و می گویم جی تی (جان تری)‌بیا اینجا، بیا من و تو این جام را بالای سر ببریم.”

وی ادامه داد:”بهترین چیز وقتی بود که وارد رختکن شدیم، همه آنجا بودند و توانستیم با کسانی باشیم که تمام راه همراه ما بودند، مانند ماساژور ها و تیم تدارکات، مالک باشگاه (آبراموویچ) هم آمد، دیدیر جام را گرفته بود و کمی صحبت کرد، واقعا آن لحظه ها، لحظه های خاصی هستند.”