به یاد یک پدر آبی دل

یکی از قدیمی‌ترین هوادار ایرانی چلسی که دیگر در کنار ما نیست، عشق ورزی به تیم را به ما آموخت، و چه افسوس که دیگر در کنار ما نیست.

به گزارش کانون رسمی هواداران چلسی در ایران، در دورانی که کمتر کسی بازی‌های چلسی را دنبال می‌کرد و یا حتی می‌دانست پیتر اسگود و رون هریس چه جادویی را در زمین بازی به نمایش می‌گذاشتند یک نفر در قلب تهران، قلبش برای آبی ها می‌تپید، مردی که برای یک بار آبی دل شد و برای همیشه آبی دل ماند.

در 23 اسفند سال 1332 در خانواده ای ارمنی در محله امجدیه تهران(طالقانی کنونی) دیده به جهان گشود. پسرش دلیل علاقه شدید پدرش به چلسی را همزمانی تولدش و اولین قهرمانی چلسی در انگلستان(1954 میلادی) و نزدیکی روز تولدش(14 مارس) به تاریخ تولد باشگاه (10 مارس)می داند.هرچند این ها همه فرضیات پسرش بوده و وی هرگز دلیل این عشق را از پدر نپرسیده بود.
دوران جوانی وی که مصادف با دهه 70 میلادی و دوران اوج گیری تیم محبوبش می شود،جایی که چلسی با شکست لیدز یونایتد اولین قهرمانی جام حذفی بدست می آورد و در سال 1971 با شکست رئال مادرید قهرمان جام در جام اروپا می شود.تیمی ترسناک که با گلزنی های ستاره محبوبش پیتر اسکود هر تیمی را به دردسر می اندازد.

تهران – آقای واهه باقراطونی در کنار ستارگان آن روز‌های چلسی از جمله پیتر اسگود افسانه‌ای

حضور چلسی در ایران در سال 1352 و بازی دوستانه با پرسپولیس و تاج اتفاق مهمی بود که هر هوادار فوتبال اروپا را خوشحال و مسرور می ساخت .تماشای بازی تیم محبوبش از نزدیک و دیدارو عکس و امضا گرفتن از ستاره هایی که قبلا فقط در مجلات رنگی شوت و گل آن ها را دیده بود بسیار هیجان انگیز به نظر می رسید.

تهران – تصویر آقای واهه باقراطونی در کنار رون هریس یکی از اسطوره‌های فراموش نشدنی تاریخ چلسی

با اتمام تحصیلات دوره لیسانس و بورسیه شدن به انگلستان برگ تازه ای از دیدار عاشق و معشوق پدید آمد.هرچند این دیدار به دلیل وقوع انقلاب و اجبار به بازگشت دانشجویان زیاد طولانی نبود ولی همین فرصت برای دیدن بازی های تیم محبوبش از نزدیک و در استادیوم خانگی کافی بود. سوغاتی این سفر هم چمدانی مملو از لوگوها،پوستر ها و انواع اقلام اجناس هواداری بود.گویی الهام شده بود که این دیدار آخرین دیدار وی از استمفوردبریج و لندن است.

بخشی از یادگاری‌کلکسیون آقای واهه باقراطونی

دهه 80 میلادی دهه جالبی برای تمام فوتبال دوستان اروپا نبود.آغاز جنگ تحمیلی قطع ارتباطات با خارج از کشور،عدم تکثیر مجلات ورزشی و از طرفی اوضاع تیره و تاریک چلسی که با سقوط به دسته پایین تر اتفاق افتاد آزمونی سخت برای سنجش میزان وفاداری وی بود.آزمونی که از آن سربلند بیرون آمد.دنبال کردن نتایج تیم از تنها منبع آن زمان که صفحه آخر مجله کیهان ورزشی بود روزگاری سخت را به وجود آورده بود.
دهه 90 میلادی فرا رسید و چلسی دوباره به سطح اول انگلستان برگشته بود،تیمی متوسط رو به بالا که گربه سیاه تیم های مدعی شده بود و تیم های دیگر را به دردسر می انداخت.
در این دهه تنها پسرش به دنیا آمد که قرار بود به دلیل علاقه شدید پدرش نامش چلسی شود که با مخالفت سایر اعضای خانواده مواجه شد.با این حال هرگز پسرش را مجبور به طرفداری از چلسی اما نتایج درخشان چلسی در اواخر دهه 90 بخصوص برد دوباره رئال مادرید در سوپر کاپ و بازی های جذاب بازیکنانی همچون ویالی،زولا و دی متئو پسر را نیز به یکی از متعصب ترین طرفداران چلسی تبدیل کرد.
سال 2003 و آغاز امپراطوری آبراموویچ روزهای شیرین بسیاری برای آنها به وجود آورد، شکست در فینال مسکو، ناداوری بازی با بارسا و چند باخت در فینال حذفی و سوپرکاپ اندکی آن را تلخ کرده بود اما جام های فراوان و پیروزی های شیرین دوران رویایی را به وجود آورده بود.


سرانجام یکی از اولین هواداران ایرانی چلسی در اولین روز فروردین 1399 در سن 66 سالگی چشم از جهان فرو بست. پسرش بنا به خواسته وی یادبودی بر روی سنگ مزارش طراحی و نصب نمود تا شعار Once A Blue, Forever a Blue را عینا به حقیقت بدل سازد.

نویسنده: آرین باقراطونی (پسر آقای واهه باقراطونی)